Eerst langs de wond

Ik spring altijd graag direct naar de oplossing. In de opleiding “het helende verhaal” heb ik geleerd eerst altijd langs de wond te gaan, voordat de mogelijkheid zich aandient het anders te doen. Eigenlijk net zo als met een goed verhaal. De held moet altijd via een probleem de zaak oplossen en met andere bagage huiswaarts keren. Met het geleerde in zijn rugzak. Het is niet voor niets dat volkeren al eeuwen aan elkaar verhalen overdragen met deze verhaallijn.

Ik heb het in de opleiding zelf mogen ervaren met platen op de vloer. Als ik me direct naar de betere toekomst begaf, dan werkte het niet. Ik moest daadwerkelijk eerst op de wond gaan staan en dat begrepen en gevoeld kon ik naar de andere toekomst. Bij het opstellingenwerk wordt dat ook wel benoemd als toekomstgericht bezig zijn en de informatie uit het verleden ophalen.

Deze week had ik last van een opmerking van iemand. 2x kwam er een vergelijkbare afwijzende reactie, terwijl ik het gewoon goed zat te bedoelen. Wie kent het niet? Je bedoelt iets hartelijk en meelevend en toch valt het verkeerd bij de ander. Moedig probeerde ik de opmerking bij de ander te laten en te zien in het licht van de ander. Werkte het? Nee niet echt. De krant vanmorgen kwam maar niet uit, want mijn gedachten dwaalden steeds af.

Tot ik me zelf toestond, dat het gewoon zeer doet. En het durfde te voelen. Daar zat ik dan op de wc met de tranen in mijn ogen. Au! En gelijk wist ik dat het een herkenbare pijn is. Als kind heb ik als dochter van de bovenmeester veel onverdiende straf gehad. Als er ergens in de klas rumoer was, werd ik voor de zekerheid gestraft, zodat het dorp niet zou zeggen dat de eigen kinderen voor getrokken werden. Het gevoel, dat ik niet snap, wat ik verkeerd deed en toch blijkbaar iets verkeerd deed, kan nog steeds zeer doen. En dan werkt mijn gekozen oplossing om de opmerking bij de ander te laten niet.

Ik moest toch weer even eerst langs de wond en toen was het klaar, had ik er geen last meer van. En tot mijn opluchting hoefde ik ook niet helemaal terug naar het oude drama. Het was even “au”, tranen in de ogen en toen begreep ik het. Een bezoekje van 5 minuten aan de wond en dan verder kunnen.

Posted in Uncategorized.