Eerst langs de wond

Ik spring altijd graag direct naar de oplossing. In de opleiding “het helende verhaal” heb ik geleerd eerst altijd langs de wond te gaan, voordat de mogelijkheid zich aandient het anders te doen. Eigenlijk net zo als met een goed verhaal. De held moet altijd via een probleem de zaak oplossen en met andere bagage huiswaarts keren. Met het geleerde in zijn rugzak. Het is niet voor niets dat volkeren al eeuwen aan elkaar verhalen overdragen met deze verhaallijn.

Ik heb het in de opleiding zelf mogen ervaren met platen op de vloer. Als ik me direct naar de betere toekomst begaf, dan werkte het niet. Ik moest daadwerkelijk eerst op de wond gaan staan en dat begrepen en gevoeld kon ik naar de andere toekomst. Bij het opstellingenwerk wordt dat ook wel benoemd als toekomstgericht bezig zijn en de informatie uit het verleden ophalen.

Deze week had ik last van een opmerking van iemand. 2x kwam er een vergelijkbare afwijzende reactie, terwijl ik het gewoon goed zat te bedoelen. Wie kent het niet? Je bedoelt iets hartelijk en meelevend en toch valt het verkeerd bij de ander. Moedig probeerde ik de opmerking bij de ander te laten en te zien in het licht van de ander. Werkte het? Nee niet echt. De krant vanmorgen kwam maar niet uit, want mijn gedachten dwaalden steeds af.

Tot ik me zelf toestond, dat het gewoon zeer doet. En het durfde te voelen. Daar zat ik dan op de wc met de tranen in mijn ogen. Au! En gelijk wist ik dat het een herkenbare pijn is. Als kind heb ik als dochter van de bovenmeester veel onverdiende straf gehad. Als er ergens in de klas rumoer was, werd ik voor de zekerheid gestraft, zodat het dorp niet zou zeggen dat de eigen kinderen voor getrokken werden. Het gevoel, dat ik niet snap, wat ik verkeerd deed en toch blijkbaar iets verkeerd deed, kan nog steeds zeer doen. En dan werkt mijn gekozen oplossing om de opmerking bij de ander te laten niet.

Ik moest toch weer even eerst langs de wond en toen was het klaar, had ik er geen last meer van. En tot mijn opluchting hoefde ik ook niet helemaal terug naar het oude drama. Het was even “au”, tranen in de ogen en toen begreep ik het. Een bezoekje van 5 minuten aan de wond en dan verder kunnen.

autobiografisch schrijven vermindert depressie

Autobiografisch schrijven blijkt effectief antidepressivum

Autobiografisch schrijven helpt tegen depressie. Dat komt naar voren uit onderzoek van de Universiteit Twente. UT-onderzoekers ontwikkelden de cursus Op verhaal komen, waarbij autobiografisch schrijven en autobiografische reflectie centraal staan, en onderzochten de effecten. Het aantal mensen met klinisch relevante depressieve klachten dat de cursus volgde daalde met 53 procent, tegen 22 procent in de controlegroep.

Autobiografisch schrijven is onderdeel van een nieuwe stroming in de psychologie: de narratieve psychologie. Deze stroming stelt de metafoor van het verhaal centraal om de mens te kunnen begrijpen. In deze metafoor zijn mensen romans in wording. Soms ervaren mensen een ‘writers-block’. Ze weten dan niet hoe het verhaal van hun leven verder moet lopen, of ze ervaren een vorm van ‘narrative foreclosure’ waarbij ze voortijdig het idee hebben dat het verhaal van hun leven voorbij is. Dat kan leiden tot gevoelens van zinloosheid en tot depressie.
In de door psychologen van de Universiteit Twente ontwikkelde cursus Op verhaal komen, staan autobiografisch schrijven en autobiografische reflectie centraal. Deelnemers bepalen welke thema’s en rode draden in hun leven centraal staan. Vervolgens worden ze gestimuleerd te onderzoeken of een andere lezing van de gebeurtenissen mogelijk is en of ze geen belangrijke details over het hoofd zien. Alle vragen zijn gericht op het opnieuw controle krijgen op het eigen levensverhaal. De deelnemers zoeken aanknopingspunten om een nieuw ge├»nspireerd hoofdstuk te schrijven.

Onderzoek
De Universiteit Twente heeft onlangs een onderzoek afgerond naar het effect van de cursus, waaraan 202 mensen met klinisch relevante depressieve klachten deelnamen. De helft van deze groep volgde de cursus, terwijl de andere helft op een wachtlijst kwam te staan, maar wel onbeperkt toegang tot zorg had. Voor de cursus, direct na afloop en drie en negen maanden later, werden bij beide groepen vragenlijsten afgenomen en diagnostische interviews gehouden. Het aantal mensen met klinisch relevante depressieve klachten die de cursus volgde, bleek met 53 procent gedaald, tegen 22 procent in de controlegroep. Op de middellange (drie maanden) en langere termijn (negen maanden) bleef het significante positieve effect bij de deelnemers behouden.
Het onderzoek is wereldwijd het grootste onderzoek naar de effecten van autobiografisch schrijven op de geestelijke gezondheid van mensen dat tot op heden heeft plaatsgevonden.

Ik was een van de deelnemers aan het onderzoek en ik heb aan den lijve en aan de geest ervaren hoe helend het was. Het was mede inspiratie tot het aanbod dat ik nu doe in Stokrooscoaching. Door middel van schrijven en zelf onderzoek zijn pijnlijke zaken met een ander licht te bezien, wat veel meer vrijheid en ruimte geeft voor je toekomst.

Ada de Bruijn – Stokrooscoaching