Interne criticus

Wil jij ook de stem van je interne criticus een kleinere plek geven? Dat kan. Binnen 4 weken. Het effect is meer zelfvertrouwen, meer keuzevrijheid en de ruimte jezelf verder te ontwikkelen.

De interne criticus, wie kent hem niet? Zo’n intern stemmetje dat te pas en vooral ten onpas weet te vertellen wat je niet goed doet.

Die van mij is vanmorgen al weer aardig aan het woord geweest. Hij gaf me op mijn kop omdat ik de vuilniszak vol afgedankte spulletjes vergeten was op straat te zetten. De vuilniswagen was al weer voorbij. Ook kreeg ik er van langs, dat ik de site waarin ik werk met de coachee’s niet had gecheckt op reacties. Normaal krijg ik vanzelf een notificatie als iemand heeft gereageerd, maar soms krijg ik dat niet en is er toch een reactie. Zo ook vanmorgen. Nu reageerde ik iets te laat. De afspraak is dat ik binnen 48 uur reageer en daar zat ik overheen. Mijn interne criticus nam me dat hoogst kwalijk.

Herken je die interne mopperkont, die steeds commentaar geeft op wat je doet en je naar beneden haalt?

Het liefst snoer ik hem de mond, maar daar heeft hij altijd van terug: “je kan niet eens tegen kritiek he?” Een betere manier is samenwerken en in gesprek gaan met die innerlijke stem. De interne criticus bedoelt het goed (brengt het alleen wat lomp). Hij wil je beschermen tegen afwijzing, afkeuring, risico’s etc. Lastiger wordt het als de interne criticus je over gaat nemen. Dan blijft er weinig van je zelfvertrouwen over en komt er weinig uit je handen. Het helpt om de interne criticus te zien als gewoon een van je kanten, er naar te luisteren en hem keurig op zijn plek te houden.

Bedankt criticus, het had idd fijn geweest als die vuilniszak weg was. Ik zorg nu dat ik het volgende week niet vergeet. En vanaf vandaag blijf ik elke dag zelf checken of er een reactie is van een coachee. Op de techniek kan ik niet blindelings vertrouwen en ik wil mijn coachees serieus nemen en bijtijds bijstaan.

Blij

Waar wordt je blij van, vroeg een wijs iemand me deze week. De antwoorden kwamen al snel voor me. Ik word blij van dieren en ik word blij als ik iets goed kan en anderen daar complimenten voor geven.

Waar word jij blij van?

 

Angst zorgt voor omtrekkende bewegingen

Angst zorgt voor omtrekkende bewegingen, meestal onbewust.

3 weken geleden lag ik in de tandartsstoel, daar heb ik angst voor de tandarts opgelopen. Zo dat staat er, zwart op wit: ik ben bang voor de tandarts geworden. Lastig, want ik ben graag stoer.

Ik vond mezelf gedurende de paasdagen en na 2 weken pijnstillers terug achter de laptop. Ineens wilde ik alle verzekeringsvoorwaarden weten. En daaruit bleek, dat ik mezelf dit kalenderjaar niet meer al te veel tandartsbehandelingen kon veroorloven. En zo had ik een financiële reden om vooral niet de tandarts te bellen, dat ik nog steeds pijn had na zijn behandeling. En gelukkig was het ook Pasen, ik kon toch niet bellen. Maar van die pijn wilde ik dan wel weer af.

Jezelf betrappen op bepaald gedrag en er over schrijven kan enorm helpen gezondere keuzes te maken. Een coach kan daarbij helpen door de juiste vragen te stellen of de juiste oefening te geven, waardoor eigen gedrag (ook het onbewuste gedrag) helder wordt en de vraag gesteld kan worden: helpt dit gedrag me verder? Wat ga ik dan wel doen?

En hoe liep het af met mijn eigen omtrekkende bewegingen? Ik heb geluk gehad. Ik had pijn en er geen geld voor over en ik was bang. De erkenning daarvan hielp in ieder geval om te zoeken naar andere keuzes. Welke mogelijkheden waren er nog meer. Ruim 10 jaar gelden was ik homeopaat. De boeken zijn er nog en een gering setje middelen ook. En gelukkig had ik blijkbaar de vaardigheden ook nog. Het was Pasen en ik had mijn eigen dokter in huis.

Ik heb de gouden greep gedaan. De kiespijn is over en zelfs mijn frozen shoulder ontdooit. Had ik niet het juiste middel gevonden, dan had ik hopelijk de tandarts gebeld dinsdag. En/of met behulp van een coach mijn angst verminderd.

Ken je dat? Dat je eigenlijk bang bent en dat niet wilt toegeven en daardoor omtrekkende bewegingen maakt, die de situatie soms ook oplossen, maar vaker jezelf vaster zet. En dat vaster zetten van jezelf komt soms letterlijk tot uiting in lichamelijke klachten. Een coach kan je helpen de ware toedracht te vinden en dat geeft ruimte tot andere keuzes.

kindrij en script

Nog niet lang geleden hebben we haar naar de laatste rustplaats gebracht: mijn moeder. 93 is ze geworden. Ik kijk met een dankbaar gevoel terug op hoe we als zussen en broers hebben samengewerkt. Ieder nam zijn plek in naar talent en persoonlijkheid. In de zorg voor en tijdens de roes rondom het overlijden en in de rituelen rondom het afscheid en ook nu in alle zaken die nog afgehandeld moeten worden. Ik voel me deel van het geheel.

Dat is niet altijd zo geweest. Ik ben de jongste en wende eraan in mijn eerste groep om niet serieus mee te doen. Vaak mocht ik voor spek en bonen met de spelletjes meedoen. Dat werd ook hardop zo gezegd. Zo was het toen ik klein was en zo bleef het regelmatig in elke groep voor mij. Ik ging er onbewust vanuit, dat ik toch niet meetelde.

Iedere plek in de kindrij, kan zo van die beperkende overtuigingen op onbewust niveau tot gevolg hebben. Je script tot in lengte van dagen. Je maakt ahw door eigen gedrag voortdurend die overtuiging waar. Oudste kinderen kunnen zich levenslang veel te verantwoordelijk voelen. Middelste kinderen kunnen levenslang blijven bemiddelen en de groep bij elkaar willen houden.

Toen mijn ouders de eerste keer zorg nodig hadden, nu 11 jaar gelden besloot ik voor het eerst uit mijn rol van het kleintje te stappen. Ik eiste mijn plek op en na wat volharding begonnen de verhoudingen in die eerste groep wat te verschuiven. Nu mijn moeder langzamerhand haar krachten verloor en er meer zorg moest komen, begreep ik dat ik nog een extra gelegenheid kreeg om mijn script te herschrijven. En zo nam ik vanzelfsprekend de regie aan de onderhandelingstafel met de arts. En kreeg ik opnieuw de ruimte om het praatje bij de uitvaart te houden. Ik kreeg het vertrouwen van broers en zus dat ik dat kon.

Geen spek en bonen meer.

En dat helpt in elke groep, waar ik binnen stap.